آدم برفی

یه روز صبح وقتی از خواب بیدار شدم که برم مدرسه زمین از برف سفید بود مامانم اخبار و گوش کرد و به من گفت که امروز مدارس تعطیله من خیلی خوشحال شدم تا ساعت 9 صبح منتظر موندم، بعد ش رفتم دنبال سارا و مونا که بریم برف بازی .
من و مونا و سارا تصمیم گرفتیم که یه آدم برفی بزرگ درست کنیم هر کسی برای درست کردن آدم برفی یه چیزی آورد من هویج آوردم برای دماغش، مونا چند تا دکمه از مامانش گرفت برای تنش و چشماش، سارا هم یه کلاه قدیمی داشت که مال زمان بچگیش.ما همه چیز داشتیم برای درست کردن یه آدم برفی خوب .ولی نمیدونم که چرا برفی که اومده بود به هم نمی چسبید .ما هر چی سعی کردیم حتی نتونستیم یه گلوله برفی کوچیک درست کنیم.ما از این بابت خیلی ناراحت شده بودیم دیگه داشتیم تصمیم می گرفتیم که بریم خونه هامون که یه مرتبه یه عالمه برف از آسمون ریخت جلومون خیلی ترسیدیم وقتی بالا رو نگاه کردیم فهمیدیم که یه آقایی داره پشت بوم و پارو میکنه سه تایی خیلی خوشحال به هم نگاه کردیم و بلافاصله از جا پریدیم برفهایی که از پشت بوم ریخته بود رو زمین یه تپه برفی درست کرده بود که به راحتی می شد از اون تپه بزرگ یه آدم برفی بزرگ درست کرد.سه تایی مشغول درست کردن اون آدم برفی شدیم یواش یواش همه بچه های همسایه هم به کمک ما اومدن ما دیگه سه نفر نبودیم یه عالمه بچه بودیم که داشتیم یه آدم برفی درست می کردیم بعد از 1 ساعت ساخت اون آدم برفی تموم شد .فکر کنم آدم برفی کوچه ما بزرگ ترین آدم برفی محل بود بعد از تموم شدنش همه خسته شده بودیم .هر کسی که از اون جا رد می شد به آدم برفی ما یه نگاهی می کرد و به همه ما خسته نباشید می گفت و از آدم برفی مون تعریف میکرد .فکر کنم آدم برفی که ما درست کرده بودیم بزرگ ترین و قشنگ ترین و کامل ترین آدم برفی دنیا بود چون همه با هم این آدم برفی رو درست کردیم.من مطمئنم که اگه فقط من و سارا و مونا بودیم هیچ وقت آدم برفی به این خوبی نمی تونستیم درست کنیم.راستش دست آقا پارویی هم درد نکنه اگه اون نبود آدم برفی هم نبود.